Podpis jest po prawej stronie, po lewej zaś pieczęć okrągła z wizerunkiem stylizowanego Krzyża i z napisem „Ordo Sancti Stanislai Varsovia" czyli „Order Świętego Stanisława - Warszawa". Order ten ustanowił ostatni król Polski, Stanisław August Poniatowski, w 1765 roku. Później order przechodził przez różne koleje losu, ale kiedy Polska, w 1918 roku, odzyskała niepodległość, marszałek Piłsudski kazał go zastąpić Orderem Polonia Restituta. Nie mógł znieść tego, że po Powstaniu Listopadowym 1830-31, Order Św. Stanisława został wcielony do orderów rosyjskich i bywało, że był nadawany osobom, które wyróżniły się gorliwością w...rusyfikacji Polski pod zaborem. Order przywrócił - i to w wielkim stylu - dopiero Juliusz Nowina-Sokolnicki w Londynie, który w roku 1979, w 900 rocznicę męczeńskiej śmierci Św. Stanisława, podjął decyzję wznowienia go jako Suwerennego Orderu polskiego o charakterze międzynarodowym, mającego obecnie przeoraty w ponad 30 krajach świata. „Przeor", „przeoraty" to terminologia zakonna, wskazująca na duchowe więzy Orderu z Kościołem katolickim. Światowy charakter Orderu odzwierciedlił się także w liczbie delegacji zagranicznych przybyłych na Inwestyturę. Przeor Szkoda powitał bowiem delegacje przeoratów z Kanady, USA, Węgier, Ukrainy, Belgii, Austrii i Szwecji.

Gościem szczególnym na Inwestyturze był Wielki Mistrz Orderu Świętego Stanisława, właśnie pan Juliusz Nowina-Sokolnicki, który rezyduje w Wielkiej Brytanii. To człowiek o wielkiej energii i uroku osobistym. Ze względu na przywrócenie Polsce i światu Orderu Św. Stanisława i ze względu na tak ekspansywny rozwój jego struktur został on odznaczony orderem klasy najwyższej - Wielkim Krzyżem Zasługi z Koronami.

Order tej klasy został ustanowiony dekretem Wielkiego Mistrza nr 3/2008 z 4 września 2008.

Przemówienie Wielkiego Mistrza z okazji otrzymania Wielkiego Krzyża Zasługi z Koronami nie tylko było podziękowaniem zań, ale i zawierało informację wagi najwyższej -o wyznaczeniu następcy na godność Wielkiego Mistrza. Został nim Kawaler Krzyża Wielkiego, Waldemar Wilk. W związku zaś z powołaniem Przeora Mazowsza, Andrzeja Szkody, do Światowej Kapituły Orderu Świętego Stanisława, został on udekorowany Wielkim Łańcuchem. Z głębokim wzruszeniem też zgromadzeni wysłuchali pięknego wiersza Barbary Bramont-Sławińskiej, Damy Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą, poświęconego pamięci Jana Pawła II.

Inwestytura wszystkich stopni Orderu to uroczystość bardzo barwna, ale i podniosła. Oto jej opis. „Wyczytany przez Marszałka uroczystości Postulani (tka) wstaje z wyznaczonego miejsca, trzymając na lewym przedramieniu złożony płaszcz ceremonialny, a w prawej dłoni Order w pudełku. Do miejsca Inwestowania towarzyszy Postulantowi (tce) osoba towarzysząca, idąca (y) po lewej stronie Postulania (tki). Postulant klęka na poduszce na  prawe kolano, Postulantka na oba kolana.

Inwestujący zapytuje Postulania (tkę): „Czy wierzysz w Konstytucję Orderu i prawa  w niej zawarte ?". Odpowiedź: „Tak, wierzę". „Pytanie: „Czy przyrzekasz stosować je w życiu codziennym ?". Odpowiedź: „Tak, przyrzekam".

Miecznik podaje Inwestującemu miecz. Inwestujący dotyka płazem miecza lewego ramienia Postulanta, mówiąc:  „Bądź wierny".  Po tym dotyka płazem miecza prawego ramienia Postulania, mówiąc: "W imię Chrystusa Pana Naszego". Inwestujący oddaje miecz miecznikowi. Inwestowany odpowiada: „Amen" i wstaje.

Do podniosłego charakteru uroczystości przyczynił się walnie ksiądz, który odprawiał Mszę. Przyznam, że dzięki temu księdzu, była to jedna z najpiękniejszych Mszy, w których w życiu uczestniczyłem. Ksiądz nosił szaty czerwone. Był, jak to się kiedyś mówiło i pisało, w słusznym wieku i słusznej postury. Gdy otworzył usta - archikatedra zamarła. To był głos jak u biblijnych Proroków. Tak potężny jak dzwon Zygmunta. Ten ksiądz mówił tak, jak mógł przemawiać może Piotr Skarga. Używał przepięknej polszczyzny, miał perfekcyjną dykcję, śpiewał lepiej, piękniej, bardziej przejmująco, niż duchowni prawosławni, ale potrafił też zejść w śpiewie do szeptu, gdy chciał podkreślić dramatyczność tekstu.